Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

Aktywny przeciw wykluczeniu



Wystawianie stronniczych opinii przez jednostki opiniujące, chronienie uchybień sądu i prawa ich zaskarżania w tym opinii wystawianych bez badania strony.

Wystawianie opinii na temat strony przez osoby urzędowe (specjalistów, kuratorów, lekarzy) może odbywać się w różny sposób zarówno poprzez zeznania jak i wystawianie opinii przy czym opinia wystawiana na zalecenie sądu powinna być opinią pisemną dostarczaną do wiadomości strony.

Jedynie w skrajnych przypadkach przy potrzebie uzyskania wiadomości uzupełniających w przypadku złożenia zastrzeżeń do opinii przez stronę sąd może poprzez swoje uprawnienia kodeksowe zażądać od specjalisty wyjaśnień ustnych (bez poinformowania o ich treści strony procesu) co jest mocno kontrowersyjne gdyż chroni uchylanie się sądu i specjalisty od zmierzenia się z merytoryczną treścią zastrzeżenia do opinii, jednakże takie postępowanie sądu w przypadku braku odpowiednich wyjaśnień w uzasadnieniu wyroku można zaskarżyć. Temat ten opisałem szeroko w artykule - Sposoby sądu na uchylanie się od rozpatrzenia zastrzeżeń do opinii i zaskarżeń specjalistów. Brak merytorycznej odpowiedzi na zastrzeżenia i łamanie prawa przez sąd i nie będę go tutaj dublował.

Wszelkie zeznania specjalistów czy zarządzone na podstawie zawnioskowana przez którąkolwiek ze stron czy zarządzone samodzielnie przez sam skład sędziowski odbywają się na takich samych zasadach jak przesłuchania świadków stron. Można więc zażądać zarówno odebrania przyrzeczenia przez zeznaniami specjalisty, zadawać mu pytania jak również podważyć jego zeznania jeżeli ma się przekonywujące dowody a nawet zarzucić krzywoprzysięstwo z artykułu 233 kodeksu karnego. Wszelka więc wyrażona podczas zeznań opinia która jest wybitnie stronnicza, zawiera elementy łamania praw strony w tym na przykład praw konstytucyjnych strony lub praw wynikających z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zawiera pomówienia, nie jest zgodna ze stanem faktycznym w tym udowodnionym może być odpowiednio w formie podważenia zeznań zaskarżona.

Skupmy się jednak tutaj na samych składanych do sądu pisemnych opiniach specjalistycznych wykonywanych na zlecenie sądu takich jak na przykład opinię ośrodków RODK, OZSS dotyczących badania więzi, psychiatrów sądowych, lekarzy specjalistów i stronniczych czynnikach dyskryminujących stronę w opinii takich jak kreowanie dowodów przeciwko stronie, nieuwzględnienie stanowiska strony i kwestii istotnych dla sprawy, niezgodnej z rzeczywistością oceny sytuacji, jak również sugerowaniu nieadekwatnych do sytuacji zaleceń postępowania dla sądu.

Pierwszą kwestią jest kreowanie dowodu przeciwko stronie przez jednostkę opiniującą jak celowe niedopuszczanie strony do głosu podczas badania, ucinanie jej wypowiedzi, bezpodstawne zarzucanie konfliktowości w sytuacji gdy jednostka opiniująca nie uwzględniała stanowiska strony i nadużywała władzy a przez to łamała artykuł 231 kodeksu karnego oraz dyskryminowała stronę w badaniu. Jeżeli jednostka opiniująca temu zaprzecza a istnieją dowody potwierdzające takie postępowanie zachodzi również łamania artykułu 233 kodeksu karnego dotyczącego fałszywych zeznań. Należy wyraźnie podkreślić jasno że artykuł ten nie musi dotyczyć tylko i wyłącznie przesłuchań i zeznań ustnych ale również opinii pisemnych jeżeli podpisujący się pod opinią specjalista świadczy nieprawdę którą strona dowodami podważa. Szerzej ta kwestia i przykłady stronniczego postępowania pracowników jednostek opiniujących są opisane w artykule - Walka prawna z kreowaniem dowodów przeciwko stronie przez stronnicze instytucje i opinie oraz przyjmowaniem ich przez sąd.

Oczywiście należy zaznaczyć taka możliwość postępowania nie dotyczy jedynie wyznaczonych sądownie instytucji opiniujących (np.: specjaliści OZSS, lekarze) ale również wyznaczonych sądownie instytucji zabezpieczających kontakty z dzieckiem, wszelkich kuratorów a często również urzędników incydentalnych mających incydentalny związek z konfliktem i ze sprawą takich jak np.: policja i dotyczą nie tylko składanych przez nich zeznań i opinii, pomówień i zarzutów o konfliktowość ale również stosowanych przez urzędników nadużyć wobec strony procesu np.: przymuszania do akceptacji przestępstwa, stalkingu, publicznego pomawiania, znieważania, pogróżek, zakaz dokumentowania (nagrywania) przypadków łamania prawa, ingerencji w kontakty z dzieckiem, utrudniania kontaktów z dzieckiem itp. .

Poza wymienionymi prawami kodeksowymi dochodzi również do naruszania zarówno artykułu 32 Konstytucji RP i prawa płynącego z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dyskryminacja – artykuł 14) które w tym przypadku są łamane zarówno przez urzędnika zabezpieczającego jak i sam sąd przyjmujący taką opinię bez uwzględnienia sprzeciwu strony. Dochodzi również do naruszenia artykułu 45 Konstytucji RP i artykułu 6 konwencji (prawo do sprawiedliwego procesu).

Kwestie te są istotna w dalszym zaskarżeniu stronniczych wyroków i postępowań sądów I i II instancji.

Należy zwrócić uwagę na to że jednostka opiniująca jest od opiniowania relacji stron i konfliktu stron a nie wtrącania się w konflikt stron, przyjmowania stanowiska jednej ze stron i kreowania dowodu przeciwko stronie.

Przyjmowanie takiego postępowania przez sąd można zaskarżyć jako przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, wybiórcze wybieranie dowodów i pomijanie innych z artykułu  233 par 1 kpc  oraz przekroczeniem zasad artykułu 316 kpc poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy w tym kwestii powstałych w trakcie procesu

I podnieść dodatkowo w postaci zastrzeżenia do protokołu rozprawy powołując się na artykuł 162 kodeksu prawa cywilnego.

Podstawową kwestią kreowania stronniczych opinii jest jednak nieuwzględnienie stanowiska strony i pomijanie istotnych dla sprawy kwestii które odbywa się również poprzez niedopuszczanie strony do głosu ale również argumentacje braku czasu w badaniu, niezapoznania się z aktami sprawy, brakiem przesłanych przez sąd akt itp.

Należy zwrócić uwagę wyraźnie na to uwagę i podnieść w zastrzeżeniu do sadu wszystkie elementy istotne dla sprawy pominięte w opinii jednostki opiniujących takie jak np.: samodzielna więź z dzieckiem i dowody na nią, wiedza na temat dziecka, utrudnianie kontaktów, blokowanie kontaktów, łamanie praw przy kontakcie z dzieckiem, nieprzekazywanie informacji na temat dziecka, dokonywanie pomówień itp.

Podkreślić należy wyraźnie wszystkie elementy chęci poinformowania o określonych faktach jednostki specjalistycznej i utrudnienia ze strony jednostki specjalistycznej do przyjęcia takich informacji.

Odrębną kwestią jest wykonanie opinii lub badania bez udziału strony procesu która chce taką opinię zaskarżyć. Należy podkreślić wyraźnie że nie na wszystkie badania musimy się godzić, mamy prawo sprzeciwu i odmowy a nawet prawnego zablokowania przepisami Europejskiej Konwencji Praw Człowieka narzucenia sądowego obowiązku ich odbycia (np.: badań psychiatrycznych bez uzasadnienia przyczyny ich zarządzenia i przy braku rozpatrzenia dowodów oskarżonej strony na przyczyny powstania konfliktu) w sytuacjach w których zasądzenie danego badania jest nieadekwatne do sytuacji (np.: niezawiniony przez stronę brak więzi z dzieckiem z uwagi na udowodnione sądownie blokowanie i utrudnianie kontaktu). Sąd może jednak zlecić badanie bez udziału strony i uzyskać od jednostki opiniującej opinie na temat badanej osoby i np.: jej relacji z dzieckiem (np.: na podstawie oceny dziecka) jednakże i tutaj istnieje sposób zaskarżenia niezapoznania się opiniodawcy ze stanowiskiem strony nawet jeżeli specjalista zaznacza że nie mógł się zapoznać ze stanowiskiem strony gdyż ta się nie wstawiła. Otóż sąd wyznaczając takie badania bez udziału strony (przy odmowie strony) musi paradoksalnie na jakiejś podstawie je wyznaczyć (inaczej mówiąc dać opiniodawcy podstawę do wykonania tej opinii, bowiem jeżeli strona się nie stawia, opiniodawca nie ocenia przecież „powietrza” i nie może wykonać opinii na podstawie oceny – no właśnie czego?), podstawą są więc oczywiście akta sprawy przekazane opiniodawcy przez sąd i opiniodawca zaznacza na piśmie w nagłówku opinii ze opinia została wykonana na podstawie akt sprawy. Natomiast akta sprawy zawierają stanowisko strony wyrażone na pismach i często wskazane środki dowodowe strony jeżeli są one z premedytacją w opinii pomijane a opinia zawiera jedynie stanowisko strony przeciwnej i dyskryminującego stronę sądu lub opinie dyskryminującego stronę innego specjalisty to opinia jest stronnicza i nie uwzględnia stanowiska strony co stanowi podstawę do zaskarżenia wymienionych wcześniej istotnych dla sprawy kwestii.

No i oczywiście najważniejszą kwestia do podniesienie w sądzie jest to ze nie rozpatrzenie przez jednostkę specjalistyczną określonych kwestii (np.: utrudnień kontaktów z dzieckiem) nie powoduje zwolnienia sądu z obowiązku rozpatrzenia określonych istotnych kwestii. Brak oceny ze strony jednostki specjalistycznej nie jest bowiem podstawa prawną do oddalenia rozpatrzenia dowodu przez sąd gdyż stronniczy specjalista nie jest sądem a sąd uchyla się od procesowania na wokandzie.

Przyjmowanie takiego postępowania przez sąd można zaskarżyć jako przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, wybiórcze wybieranie dowodów i pomijanie innych z artykułu  233 par 1 kpc  oraz przekroczeniem zasad artykułu 316 kpc poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy.

I podnieść dodatkowo w postaci zastrzeżenia do protokołu rozprawy powołując się na artykuł 162 kodeksu prawa cywilnego.

Dochodzi również do naruszenia artykułu 45 Konstytucji RP i artykułu 6 konwencji (prawo do sprawiedliwego procesu).

Kwestie te są istotna w dalszym zaskarżeniu stronniczych wyroków i postępowań sądów I i II instancji.

Kolejną kwestią jest kwestia niezgodnej z rzeczywistością oceny sytuacji przez jednostkę opiniującą. Tu kwestii spornych może być bardzo dużo ale najbardziej wyrazistą jest sugerowanie braku samodzielnej więzi rodzica z dzieckiem przez jednostkę specjalistyczną w sytuacji w której reakcja dziecka na nią wskazuje. Oczywiście często OZSS próbują maksymalnie skracać czas badania nie mogą jednak wcale go nie wykonać i twierdzić że zostało ono wykonane. Powstaje wówczas podstawa do oskarżenia o niewłaściwa metodologie badań. Zaś zaprzeczanie jej istnieniu można podważyć dowodem (nagranie badania nawet ukrytą kamerą). Podobna zasada dotyczy sugerowania konfliktowości strony w sytuacji w której do konfliktu jest ona celowo wciągnięta przez prowokacyjne zachowanie lub pomówienia i oskarżenia ze strony przeciwnej. W tej sytuacji również nagranie może być dowodem stronniczo wykonanej opinii.

Należy podkreślić że składanie fałszywych opinii podlega odpowiedzialności karnej z artykułu 233 kodeksu karnego.

I ostatnią kwestią jest kreowanie zaleceń dla sądu przez opiniodawcę nieadekwatnych do stwierdzonej sytuacji. Jeżeli bowiem opinia potwierdza dobrą samodzielną więź rodzica z dzieckiem to jakiekolwiek kreowanie zaleceń dla sądu dotyczące ustanowienia niesamodzielnych kontaktów jest stronnicze i nielogiczne. Nadrzędnym bowiem dobrem wynikającym również z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego jest dobro dziecka a jednym z nich jest swobodny kontakt z drugim rodzicem który nie powinien odbywać się w atmosferze konfliktu i utrudnień. Jeżeli więc są udowodnione w procesie utrudnienia w kontakcie ze strony rodzica alienującego i rodziny rodzica alienującego (stalking, blokowanie kontaktu, ingerencja w kontakt, pomówienia, znieważenia, pogróżki, agresja) to sąd powinien się skupić na odseparowaniu zarówno rodziny rodzica alienującego jak i rodzica alienującego od kontaktu a nie przychylać się do wyznaczania kontaktów niesamodzielnych przy których konflikt będzie eskalował. Natomiast podnoszenie na przykład wieku dziecka też jest nieadekwatne do sytuacji gdyż jeżeli jest wykazana samodzielna więź to sąd powinien się skupić na jej zachowaniu i rozszerzeniu zgodnie z rozwojem dziecka a nie na ograniczaniu samodzielności kontaktu aby celowo tą więź zlikwidować w celu uniemożliwienia samodzielnych kontaktów dziecka z rodzicem.

Tego rodzaju działania i przychylanie się sądu do tego rodzaju zaleceń świadczą bezpośrednio o łamaniu przez sąd artykułów 6 (prawo do rzetelnego procesu), 8 (prawo do poszanowania życia rodzinnego) i 14 (zakaz dyskryminacji) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i o łamaniu artykułów 8 i 14 przez opiniująca instytucje a także artykułu 31 Konstytucji RP (równe prawa do życia rodzinnego)

Podsumowując wszystko powyższe należy stwierdzić że prawo do zaskarżania opinii wystawianych zarówno na podstawie udziału strony w badaniu jak i opinii wystawionych bez udziału strony w badaniu na podstawie akt jest takie same i możemy je złożyć po otrzymaniu opinii w wyznaczonym przez sąd terminie. Natomiast jeżeli terminu tego sąd nie wyznaczył możemy złożyć zastrzeżenie z obostrzeniem prawnym 162 kodeksu prawa cywilnego – zastrzeżeniem do protokołu rozprawy z żądaniem rozpatrzenia zastrzeżenia w każdym z tych przypadków.

Należy również zaznaczyć że opinia jest dokumentem urzędowym poświadczającym stwierdzone w nim fakty. Definicje dokumentu urzędowego stanowi artykuł  244 kodeksu prawa cywilnego jednakże w postępowaniu dowodowym strona która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenie organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą, powinna okoliczności te udowodnić. Reguluje to artykuł 252 kodeksu prawa cywilnego.  Samo więc  istnienie tego artykułu w zapisach kodeksowych uzasadnia możliwość zastrzeżenia każdej stronniczej opinii sądowej niezależnie od ich ilości i sąd nie ma prawa dyskryminować strony procesu z tytułu złożenia zastrzeżeń do opinii.

Możemy przy okazji podnieść składanie fałszywej opinii i łamanie artykułu 233 kodeksu karnego przez opiniodawcę.

Nieuwzględnienie zaś kwestii złożenia zastrzeżenia przez sąd do tego rodzaju opinii stanowi podstawę do podnoszenia równości wobec prawa  do życia rodzinnego (a przez to zakazu dyskryminacji strony w procesie) wynikającą z art. 31 Konstytucji RP i artykułu 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz  zasad sprawiedliwego procesu z artykułu 45 Konstytucji RP i 6 artykułu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka co stanowi dalsze podstawy do zaskarżania postępowania sądów I i II instancji do Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka

 

Wystawianie stronniczych opinii przez jednostki opiniujące, chronienie uchybień sądu i prawa ich zaskarżania w tym opinii wystawianych bez badania strony.

Podziel się na mediach społecznościowych